DAVID DE PRADO

Prefacio
Estamos na porta dun novo século, dun novo milenio, diante
de novas inquedanzas, novas respostas, novas metas. A novidade é, precisamente, un dos criterios seguidos por Guilford e por Torrancepara defini-lo pensamento creativo. Pero este calificativo non ha abondar para xustifica-lo noso apoio á apertura de descoñecidos e inexplorados vieiros.
A creatividade é tamén incubación, reflexión, acción, esforzo
conxunto. Na era das tecnoloxías, das comunicacións, da
dixitalización, dos satélites, é doado caer no erro de prescindir da creación.
Os procesos do desenvolvemento dos nosos cativos son
facilmente moldeables, e, polo tanto, a nosa responsabilidade debe levarnos a fomentar neles actitudes positivas, tolerantes, abertas, flexibles, de cara a conquerir resultados creativos que contribúan ó avance da propia persoa e da nosa sociedade en constante cambio.
A educación é o eido que temos nas nosas mans para acada-lo obxectivo amosado.
As capacidades intelectuais foron, desde sempre, obxecto
de estudio, de medida, de cuantificación, mais non ocorreu o mesmo respecto da creatividade. Pódese dicir que este é o campo da actividade humana menos específico, máis disperso, que só se pode observar a través da inventiva, da innovación, da singularidade do proceso e do producto final do suxeito en cuestión.
O neno creativo recoñécese por preguntar de seguido, polos
seus experimentos, actuacións, exploracións, cambios sorprendentes e pola súa admirable imaxinación. Cómpre rachar con esquemas ríxidos xa en desuso, herdados moitas veces da tradicción asociacionista e psicométrica, que esquecen a creatividade na escola a favor do pensamento converxente.A tendencia a pensar debilmente, a non adentrarse na solución dos problemas, a que todo veña dado, a abusar dos medios esquecendo os fins, xunto coa síndrome de baldeiro, que ás veces invádenos, é un dos grandes perigos que lle pode sobrevir ó ser humano.
Calquera esforzo que alimente as fontes e recursos a favor
da semente e do cultivo do pensamento creativo nas nosas escolas, e, en xeral, en tódolos axentes educativos, é de todo necesario. Por tal motivo, as institucións e organismos oficiais deben apoiar iniciativas como esta obra que, recollendo a propia filosofía do pensamento creativo, desprega e deixa voar un interesante abano de voces relacionadas coa capacidade creativa. Este nexo é froito dun pensamento desenfadado, aínda que coidadoso, que só unha mente
tan creativa como a do autor pode botar á luz.
Xa o di Saturnino de la Torre nunha das súas múltiples e
interesantes publicacións sobre a educación creativa: “A creatividade é algo vital, vivencial, afectivo e cognitivo da nosa persoa e, polo tanto, non abonda con saber dela, senón que é preciso saber actuar con ela”.

Santiago de Compostela, Junio de 1999
Dr. Celso Currás
Conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria
XUNTA DE GALICIA